RSS  

به نام خدای مهربان

مولوی در دیوان کبیر غزلیاتش موسوم به دیوان شمس تبریزی چندین بار به کلمه ی تنبور را ذکر فرموده اند که اینک غزلی از آن دیوان عرضه می گردد:

ای بر همه سروران یگانه

بحر کرم تو بی کرانه

سیمرغ جلالت از تو دارد

بر قبه ی عرش آشیانه

اسباب معاشرت مهیاست

از عود و کمانچه و چغانه

طنبور و کباب و نرد و شطرنج

چنگ و دف و نای شاخ و شانه

از شمع و چراغ و شاهد خوب

دریوزه کنم بدین بهانه

به نام خدای مهربان

این پست را به دوست و استادم جناب آقای مسعود حسینی تقدیم می کنم.  

جلیل قریشی زاده کرمانشاهی متخلص به وفا غزلی نیکو در معرفی تنبور سروده است:

بانگ سحری از تب تنبور برآمد

عشق آتش سر کش شد و از طور برآمد

رندانه زدی قصه ی هجرانی ما را

مستانه به رقص عاشق مهجور برآمد

نزدیکی جان هاست به هم نغمه ی تنبور

با طرز تو فریاد دل از دور برآمد

شور طرب انگیز هنر مستی جان شد

از هستی ظلمت زده ام نور برآمد

غوغای طرب سوز غم این دل پر درد

آهی شد و از سینه ی رنجور برآمد

آتش به همه هستی این بی خبران زد

سرخ آه غمی کز لب منصور برآمد

ساز تو غم آواز مرا زمزمه می کرد

فریاد دل از ناله ی تنبور برآمد

مست می ساز تو سر از پای ندانست

ساقی همه شب می زد و مخمور برآمد

از نغمه ی تنبور خلیل آتش نمرود

خاموش شد و غنچه ی مستور برآمد

خورشید خروشید و رخ از پرده به در کرد

خم خانه خراب از شب دیجور برآمد

دف عربده جو در صف رندان قلندر

از سینه ی تنبور مگر شور برآمد

ساز تو مرا نای قفس گیر نفس شد

گلبانگ غزل شکوه چنان صور برآمد

تنبور تو و شعر وفا کرد قیامت

هر مرده ی ماتم زده از گور برآمد

به نام خالق یکتا

مولوی در دیوان کبیر غزلیاتش موسوم به دیوان شمس تبریزی چندین بار کلمه ی تنبور را ذکر فرموده اند که در این پست غزلی چند از آن دیوان عرضه می گردد:

دوش در مهتاب دیدم مجلسی از دور مست

طفل مست و پیر مست و مطرب تنبور مست

ماه داده آسمانرا جرعه ای زان جام می

ماه مست و مهر مست و سایه مست و نور مست

بوی زان می چون رسیده بر دماغ بوستان

سبزه مست و آب مست و شاخ مست انگور مست

خورده رضوان ساغری از دست ساقی الست

عرش مست و فرش مست و خلد مست و حور مست

زین طرف بزم شهانه از شراب نیم جوش

تاج مست و تخت مست و قیصر و فغفور مست

شمس تبریزی شده از جرعه ای مست و خراب

لاجرم مست است و از گفتار خود معذور مست

حکیم نظامی نیز در اشعار خود به تنبور اشاراتی دارد ، البته بیشتر از کلمه ی سه تا استفاده کرده است:

سه تای باربد دستان همی زد

به هشیاری ره مستان همی زد

نکیسا چون زد این افسانه با ساز

سه تای باربد در داد آواز

این پست در سه بخش دیگر نیز ادامه دارد.